Kunstbende 13: De campagne

Eva Mouton. 24 jaar oud en twee jaar geleden afgestudeerd als Master in de Beeldende Kunsten. Al zegt ze zelf liever gewoon dat ze tekent (veel) en schrijft (een beetje). Op haar 15e heeft ze voor het eerst meegedaan met Kunstbende en nu mag ze zichzelf de ontwerpster van het nieuwe campagnebeeld voor de wedstrijd noemen. RESPECT!

Samen met vormgevers Jan en Randoald heeft ze het beeld van deze Kunstbende editie gebaseerd op alles wat ze ooit zelf gezien, gevoeld en meegemaakt heeft bij Kunstbende. Eva vertelt: “We waren het er vrijwel meteen over eens dat het campagnebeeld er artistiek, poëtisch, stout en wat wilder mocht uitzien. We wilden geen overdesigned beeld dat uitlegt wat Kunstbende is, maar een beeld dat een verhaal vertelt. Een verhaal dat complexer wordt naarmate de wedstrijd vordert. Dat zie je terug in de drie fases; het inschrijven, de voorrondes en de finale“.

Kunstbende jongeren hebben haar op de tanden (of armen).

Met de driedeling wilden Eva en de vormgevers iets doen. “Het eerste beeld is een wat vreemde, behaarde (of zijn het stekels?) hand die de categorieën van Kunstbende als snippers in de andere hand strooit. De verschillende kunstvormen worden omarmd. Het beeld voelt verder nog een beetje leeg aan, alsof er nog wat mankeert. Het gevoel dat je hebt als je je inschrijft voor Kunstbende: je zit alleen in je kleine dorpje en bent misschien de enige creatieveling in je klas. Je voelt je een beetje een weirdo (ik weet dat ik me alleszins zo voelde, haha!), maar denkt toch: ik waag mijn kans!

Bij het tweede beeld beginnen de voorrondes. Je merkt dat je eigenlijk helemaal niet alleen bent, want er doen ontzettend veel creatieve jongeren mee. Het is een gekke, stoute bende die de verschillende podia bestormt. De tekening beeldt dat uit: een walrus met vleugels, een gek paard, een konijn aan een draad, iedereen doet mee in het Kunstbendekasteel.

Op de finale wordt de bende kleiner. De winnaars krijgen een gezicht; de poes. Tevens beeldt de poes met zijn negen levens ook de negen categorieën uit.

Uiteindelijk hangt alles met elkaar samen; het bibberend inschrijven in het begin en de gekte in de voorrondes zijn we allemaal nog helemaal niet vergeten bij de finale… die herinneringen schemeren ook in het laatste beeld nog door”.

Hoe het allemaal begon…

In 2002 deed Eva voor het eerst mee met Kunstbende in de categorie TXT. Met haar gedicht ‘Winter’ won ze toen de tweede prijs. Ze kon dit amper geloven. “Door die prijs en vooral door het juryrapport kreeg ik meer zelfvertrouwen in wat ik deed en schreef ik verder. Ik deed nog twee keer mee. De laatste keer in de categorieën TXT én Ontwerpen (nu Beeldend). Ik won deze categorieën allebei op de voorrondes, maar in de finale werd het niets.” Ondanks dat hoefde Eva niet te treuren. Aan de workshopweek, elk jaar voorafgaand aan de finale, hield ze twee vrienden over met wie ze een aantal jaar het literaire luik op de blog van Villanella, de landelijke coördinator van Kunstbende, verzorgde.

De dag na Eva’s afstudeerfeest werd ze, met een ‘klein katertje’, uit bed gebeld door de redactie van De Standaard. Of ze het zag zitten om een hele zomer lang columns te schrijven en tekeningen te maken over de zomerfestivals. Deze opdracht heeft ze aangenomen en van daaruit is de rest gaan rollen. “Ik maakte onder andere het artwork voor een cd van Styrofoam, trad op met mijn beelden en teksten op verschillende literaire festivals in Nederland en Vlaanderen, schreef cursiefjes en maakte de illustraties voor een boek van Kapitein Winokio“. Momenteel is Eva vaste illustrator voor Steps City Magazine en heeft ze elke week een rubriek in De Standaard Weekblad, genaamd ‘Eva’s gedacht’.